De benaming 'snelbouwbaksteen' of afgekort 'snelbouw' is een in de handel gebruikelijke benaming die niet expliciet in de norm voorkomt. In de normterminologie zou de snelbouw 'geperforeerde baksteen van groot formaat voor niet-decoratief metselwerk' moeten heten. Ze worden zowel voor dragend als niet-dragend metselwerk gebruikt.

Men mag niet uit het oog verliezen dat de norm EN 771-1 wel criteria vermeldt, maar geen waarden opgeeft waaraan de producten moeten voldoen. De ontwerper moet voor de criteria die in de norm vermeld staan, zoals gewicht en druksterkte, zelf de cijferwaarden vastleggen voor de toepassing die hij op het oog heeft.

In de praktijk worden twee soorten snelbouw onderscheiden:

Gewone snelbouw (SB)
Volumegewicht: 1000 kg/m³ < ρ< 1600 kg/m³
Deze bakstenen worden in de handel ook ‘SB-bakstenen’, ‘tralieblokken’ (naar analogie met ‘blocs treillis’) of ‘snelbouwers’ genoemd.

Isolerende snelbouw (ISO-SB), meestal met verlaagd volumegewicht Deze isolerende bakstenen vindt men vaak onder merknamen met het prefix poro-, iso- of thermo-.

Om het volumegewicht te verlagen kan het percentage perforaties verhoogd worden of kan het scherfgewicht verlaagd worden.

Het scherfgewicht is het soortelijk gewicht van het gebakken materiaal zelf.

SCHERF
Keramische massa gekenmerkt door haar kleisamenstelling, de porosering, de doorlopen bakcurve en de ovenatmosfeer.

Het soortelijk gewicht van de scherf kan verlaagd worden door voor het bakken zaagmeel, (meestal gerecycleerde) kunststofkorrels of andere organische stoffen in de klei te mengen. Deze stoffen verbranden tijdens het bakproces, waardoor er een grotere poriënvorming optreedt. Poriën betekenen ingesloten, stilstaande lucht, vandaar het warmte-isolerend effect.